کماشیں شھزانت

بالو، زندگ بوئگ ءَ راجی مُچّی پَکار اِنت۔ شُما اگاں زندگی ءِ بستار بِزانتیں کماش ءِ ھَبر ءَ چہ نا ھبر نہ بوتگ اِت ئے۔ من وا پیش ءَ زانتگ اَتگ کہ شُمئے راجی یک دستی ءُ مُچّی ءِ گپّاں ھما وھد ءَ گوات بارت کہ کماشیں شھزانت وتی سَرا ایر بہ کنت۔ بالو شُما وَ پیریگیں چُکّ اِت، جھان ءِ گَرم ءُ جَل ءُ سرد ءُ گَرماں چے نا آشنا اِت۔ وتی ھستی ءِ بستار ءَ دنیا ءُ جھان ءِ ونتگیں کتابی گالبندانی تھا مہ شوھاز اِت۔ کماشیں شھزانت ءِ چمّانی تھا بچار اِت کہ اے دیدوکانی تھا چُنت ...عہدانی کِسّہ کَلّ اَنت"

گُن ئے گپّاں گوں پیر مرد ءَ وتی دست ءِ لَٹ زمین ءَ ایر کُت ءُ چمّے آزمان ءَ سَکّ دات اَنت۔ من ءَ گُمان بوئگ ءَ اَت کہ پیر مرد رو ایر لہہ ءِ شنگ اتگیں برانزانی تھا چیزے پَٹگ ءَ اِنت۔ ادارکی ءَ رَند پیر مرد ءَ وتی لٹ چست کُت ءُ درّائینت

"اے سال ءَ مزنیں گوات ءُ توپانی ءِ گُمان اِنت۔ آزمانی پال گُشیت۔ دھکان کاراں ڈگارانی پھازگ ءَ بازیں دیمونی دیگی اِنت۔ بالو بازیں کتابانی وانگ ءَ شُمئے مَجگاں سیپُر مان رِتکگ۔ چیزاں زاھر ءَ گِند اِت۔ نوبت ءِ تیلانکانی جُھلانکی ءَ اوژناک کت نہ کن ات۔ آزمانی رازاں ناپوہ اِت، آ کماشیں شھزانت باز پوھیں سرے اَت بلے آئی ءِ گوانک ءِ پُشت ءَ شُما دَر نہ رِتک اِت ءُ وتی راجی مُچّی نہ پَھاز اِت، مرچی یک رَندے پدا دْرنگاں دْرنگان اِت"