زمین تَپتگ اَت، مرچی روچ ھَنچو کَد ء نیزھے ءَ جَھل اَتکگ اَت۔ من ءُ آ مزنیں کوہ ءِ چَپّی پھنات ءِ کسانیں رُنگراھے ءَ گران اِت اِنت۔ آ ھَنچو تُنّ ءَ گور جتگ اَت کہ آئی ءِ پاد دیم ءَ نہ کِنزگ ءَ اِتَنت۔ اوشتات ءُ دیر ءَ چمّے شانک دات اَنت۔
"آ کوہ تَل ءَ آ دَست کوہ کَنڈے ھَست، ھمے کہ ھَور گواریت تاں شَش ماہ ءَ آپ جَلّ اِیت۔ بلے اے سال ءَ اللہ ءِ رھمتاں نہ گورتگ" آئی ءَ پہ گیمُرتگیں گالوارے ءَ درّائینت۔
مئے چاگلانی آپ ھلاس بوتگ اِت اَنت۔ چہ ھیداں گُد میچل اِتگ اِتنت۔ بازیں ھیدانی رَچگ ءَ مارا ھوشامے ءَ جتگ اَت۔ ما چَپّی پَرّگ ءِ ڈَک ءِ سرا سَر بوتیں۔ آئی ءَ AK47 سِنگ ءِ سرا ایر کُت ءُ وتی لانک ءِ کتار بوتک ءُ تَپتگیں زمین ءِ سرا چگل دات کہ آئی ءَ چار میگزین ءُ 120 تیر مان اِت اَنت۔ دیم ءَ پچیں میدانے دَرا اَت ءُ میدان ءَ آ دست 15 کیلومیٹر ءِ دوری ءِ کساس ءَ مزنیں شھرے اَت۔ ترندیں گرمی ءَ چہ میدان ءَ لوڑے چست اَت ءُ شھر ھِچ وڑا درا بیئگ ءَ نہ اَت۔ آئی ءَ دور گِند چمّاں جَت ءُ دور دور ءَ چارگ ءَ لَگ اِت۔
"مرچی اے ترندیں جَل ءُ گرمی ءَ شوانگے ھوں درا نہ بیت، اے مزنیں پڑا یک زندگیں سَھدارے ھوں گواہ نہ کنت" سھتے ءَ رَند آئی ءَ دور گِند چہ چمّاں گِستا کُت ءُ گوں دلپروشیں گالوارے ءَ درّائینت۔
مئے سنگتی ءَ پنچ سال پِر گوستگ اَت۔ مرچی اوّلی رَند اَت کہ من آئی ءِ اینچَک ءِ سرا دلپروشی ءِ نشان دیستگ اِت اَنت۔
اے مزنیں میدان ءِ راستی نیمگ ءَ 8 کیلومیٹر ءِ کساس ءَ لھتے مالدارانی گِس اِت اَنت۔ میدان ءِ پراھی ءَ کھچرے اَت۔ بلے اے سال ڈکّال اَت۔ مالدار لڈّ اِتگ ءُ دگہ دَمگاں شُتگ اِت اَنت۔ ڈَکّ ءِ جَھلی کَندہ ءَ ساربانانی کِشکے اَت۔
نوں روچ بیگاہ ءِ نیمگ ءَ ایر لَہَگ ءَ اَت۔ ڈکّ ءَ جَھل کم کم ءَ تلارانی ساھگ دَرا بیئگ ءَ اِتنت۔ من آئی ءِ کتار زُرت AK47 آئی ءِ کوپگ ءَ دات ءُ آ دست ءَ گِپت ءُ پاد اَتک ءُ دیم پہ جھل ءَ شَتور گِپتیں۔ اناگھی جَھل کِشک ءَ مئے چَم ساربانے ءَ کپت اَنت۔ آئی ءِ چمّاں چار روک کپت۔ آئی ءِ کَدم تیز بوت اَنت۔ کَندھے راہ ءِ بُرّگ ءَ پد ما ساربان ءِ گورا سَر بوتیں۔
من آ کِشک ءِ کش ءَ تلار ءِ ساہ ءَ نادینت ءُ وت ساربان ءِ دیما مان ترّ اِت اَنت۔ ساربان ءِ ھُشتر ءِ لچ ءَ کلّیگے دَر اَتکگ اَت۔
"واجہ ما اے زمین ءِ جُہدکاریں ، مئے چاگلانی آپ ھلاس بوتگ اَنت۔ منی سنگت جول ءَ جتگ، آ مِریت، اگاں تو اے گرانیں سھت ءَ مئے کمک ءَ بہ کن ئے ءُ مارا گُٹّے آپ بدے ئے، ما چہ مَرگ ءِ کلّ ءَ رکّیں، آ کوھی سرشَم ءَ آ دست ءَ 3 ساھت ءِ راہ ءِ گواز کنگ ءَ پد مئے سنگتانی بُنجل اِنت" من ساربان ءِ دست ءَ گِپت ءُ درّائینت
"ناں من شُمارا ھِچ وڑا کمک کت نہ کَناں، شُمئے سوب ءَ اے سرکار ءَ مئے پَس ءُ دلوت کُشتگ اَنت، مئے کَنڈاں زَھر مان کُرتگ۔ شُما مئے بدواہ اِت۔ اگاں من شُمارا آپ بِدیاں ، باندا سرکار سرپد بہ بیت آ مئے زھگ ءُ زالبولاں ھوں بارت" ھمے گپّاں گوں منی پُشت ءِ نیمگ ءَ تیرے ءَ توار کت، تیر منی پُشتی پھنات ءَ سُنبان ءُ دیم ءَ در اَتکگ اَت۔ ھون منی دلبند ءَ جھلاد اِت اَنت۔ من جیڑ اِت دژمن ءِ تیرے بوت نہ کنت، مات ءَ من ءَ مدام گوشتگ اَت کہ دژمن ءِ تیر ءَ دیم ءَ بہ وَر۔ من چَک ترّینت، آئی ءَ دومی تیر ساربان ءَ او سیمی وتی سر ءَ جَتگ اَت ءُ آئی ءِ پیشانی ءَ ھون پِٹّگ ءَ اِت اَنت۔
