آ کوہ گرد دژمن ءَ باج نہ دیَنت

مرچی پیر مرد ءِ تب بَرگَشتگ اَت۔ آئی ءِ سرا پتاتگیں پاگ ءِ پیچے بُتکگ اَت ءُ کوپگانی سرا کپتگ اَت۔ آئی ءِ اینچک ءَ ابیتکی ءِ جمبرے ءَ مانشانتگ اَت ءُ دیدوکانی تھا تُرسے گندگ آیگ ءَ اَت۔ گوں پُرشتگیں گالوارے ءَ تران ءَ لگّ اِت۔

"بالو،  من ءَ اے پُسّگانی آکبت ءِ گَماں رنجینتگ، منی اندر ءَ ترسناکیں توارے جَکسَگ ءَ اِنت۔ مرچی اے راج ءِ سرا ھما نوبت اَتکگ کہ تاریخ ءِ ھچ دور ءَ اے راج گوں چُشیں جاوراں دوچار نہ کَپتگ۔ مرچی اے راج جھان ءِ دو تاگت مندیں ملکانی اسٹریٹجک نپانی ھاترا جنگے ءِ میان ءَ پَنس اِتگ۔ پنجابی ءِ زھگ ہر وھد ءَ تاگت مندانی نپانی پھازگ ءَ دیم ءَ اَتکگ اَنت ءُ انگت ھمے کار ءَ کنگ اَنت۔ بلے مرچی اے کار ءِ دیما بَرگ ءَ لھتے دژمن گونگیں مردم بلوچ ءِ پوشاک ءِ تھا پنجابی ءِ ھمدست انت ءُ آھاں پہ بلوچ راج ءِ بیگواہ کنگ ءَ وتی لانک بَستگ ءُ وتی مات ءُ گھارانی شرپ ءُ ازت ءِ سودا ءَ پنجاب ءُ بیجنگ(چائنا) ءِ نھادیاں جنگ ءَ اَنت۔ دومی نیمگ ءَ ھما بلوچ ورناہ کہ اے راج ءِ مات ءُ گھارانی شرپ ءُ ازت ءِ پھازگ ءَ لانک بند اَنت،  آھانی کُربانیاں سَد سلام اِنت۔ بازیناں وتی تنگہ دروشمیں جان ءُ ارواہ ءُ گھگیریں سَر پہ اے زمین ءُ زمان ءِ پھازگ ءَ ندر کرتگ اَنت۔ بلے من ءَ بژن بیت کہ آ مرچی پدا وت ماں وت ءَ وتکوش اَنت۔ منزل ءِ سَر بیئگ ءَ پیسر ہر یکے  واجہی ءِ شوق ءَ گور جتگ۔ دومی ءَ بدیں سُھن شکسائگ ءَ اَنت۔ ھنچو کہ زی من ترا گوشتگ اَت کہ "ہر یکے وتی بھر ءِ کار ءَ وتی کوپگاں بہ زوریت" وت ماں وتی بد گُشی ءَ نپ نہ رسیت۔ میری ءُ لیڈری ءِ شوپچ ءَ چہ در بہ کَپ اِت۔ وت ءَ دژمن شات مہ کن اِت ءُ پہ یک راھی ءُ تپاکی اے پند ءَ رھادگ بہ بہ اِت۔ وتی راجی مُچّی ءِ درچک ءَ گوں دستاں مہ گُڈّ اِت"

پیر مرد ءَ  چَم آزمان ءِ نیمگ ءَ چست کُت اَنت۔ برزی نیمگ ءِ کوھی سَرشماں مزنیں توارے جکسگ ءَ اَت۔ تراکانی توارے اَت۔ اداری ءَ رَند ،  دژمن ءِ چار بالی گراب چہ بُرز کوہ ءِ سر شماں درا بوت اَنت ءُ میتگ ءِ سرا چہر ورگ ءَ لگّ اِت اَنت۔ جھل کوھی دمگ ءَ  جنگے رُستگ اَت ءُ دو دیمی تیرگواری ءِ توار پیداک اَت۔ پیر مرد ءَ ھیسّکارگے جَت ءُ گوں دلگیریں توارے ءَ درّائینت۔

"کوہ گرد دژمن ءَ باج نہ دَیَنت۔ اے رندی ھوں پنجاب ءِ بازیں نوکرانی  جون لاھور ءَ سَر بنت۔ بالو  وتی سنگتاں بُگُش راجی مُچّی ءُ یک دستی مئے سوب مندی ءِ مانزمان اِنت۔ آ کماشیں شھزانت ءِ سوجاں وتی دامن ءَ بہ بند اِت۔ "ما گوں یک مُشتی ءِ تاگت ءَ دژمن ءَ دست ءَ گیپت ءُ گوشت کنیں کہ دَرا چہ مئے ڈگار ءَ" ۔۔۔۔۔"