رِندانی تَھت

"بالو، وتی سنگتاں بگُش جُہد ءَ را پدا ھَما رِندانی تَھت مہ کن اِت۔ چہ لیڈری ءِ شوپچ ءَ دَر بیا اِت۔ اے یک تاریخی پراسسے۔ جُہد وتی لیڈر ءَ وت گچین کنت ءُ پودیت ءُ دیما کاریت۔ آ شھزانتیں کماش ءِ کارست وت رھشونے ئے۔ بلے کماش ءَ رَند رھشونے ءِ گرانیں بار ءَ کَے وتی کوپگاں زُرت کنت اے تاریخ ءِ وتی تَب اِنت، تاریخ کے ءَ اے کالب ءَ فِٹ کنت. تاریخ ءِ دیما کَس بند بست نہ کنت، بالو شُما پہ زور پرچا وت ءَ تلانسر کُرتگ کہ کَے لیڈر اِنت ءُ کَے رھشونے ءِ کالب ءَ اَتک کنت۔ وتی مجگاں مہ جوشین اِت ءُ ہرکس وتی بَھر ءِ کار ءَ وت کنت"

پیر مرد ءِ اینچک ءَ ھیدے ءَ سَر کرتگ ات۔ آئی ءَ چادر ءِ لمب زرت ءُ دیما لگاشت۔ منی چمّانی تھا چارگ ءَ لگّ اِت۔ 

’’بالو، ھُشتر ءِ باراں ھَر زُرت نہ کنت۔ اَسپ سوارے ءِ ھاترا اِنت۔ ہرکس اے گرانیں بار ءِ چست کنگ ءِ سِکّت ءَ نہ داریت۔ ہرکس وتی کچّ ءِ بار ءَ وتی کوپگاں بہ زوریت۔ آ شھزانتیں کماش ءِ رَمبینتگیں گرانیں بار ءِ سرا وتکوش مہ بہ اِت کہ ات کئی ونڈ اِنت۔ اے راج تنیگہ سنٹ نہ بوتگ۔ اے بار ءِ چست کنگ ءَ ھوں کسے دیما کئیت‘‘

پیر مرد ھیالے ءَ کپتگ اَت۔ سھتے ءِ بے تواری ءَ رند آئی ءَ زبان ءِ بند بوتک ءُ گشگ ءَ لگّ اِت۔

’’بالو من وا زانتگ اَت کہ شُما شُشیں دِنگیں مَرد نہ اِت۔ آ شھزانتیں کماش ءِ رَمبینتگیں بار ءِ چست کنگ ءِ سِکّت ءَ داشت نہ کن اِت۔ دَم بَراِت ءُ وت ماں وت ءَ گلائیش بہ اِت۔ کسانیں اگدھے برداشت نہ کن اِت ءُ لیڈری ءُ راج رھشونے ءِ شوپچ ءَ کپ اِت۔ بلوچاں گوشتگ کہ دینّبوگ کہ باز بنت زھگ ءِ سر چوٹ بیت۔ راجانی رھشون یکے بیت کہ آئی ءِ گوانک ءِ پدا راج یک مُشت ءُ یک راہ بیت۔ شُما آ شھزاتیں کماش ءِ بار ءَ وتی کوپگاں زرت نہ کن اِت۔ بلے من دلجماں کہ تاریخ وتی راج ءَ وت گیشّین ایت ءُ آ شھزانتیں کماش ءِ گرانیں بار ءِ چست کنگ ءَ کسے دیما کئیت۔