شہ مرید بلوچی لوک داستانانی راستیں کردارے۔ بلوچ ءِ برات کوشی ءِ کَہرمانیں راجدپتر ءِ تھاریں دَمکانی کنار ءِ ڈُر اتگیں چیدگانی شَم ءَ گاں مِھرانی گُبارے مان اِتگ تہ شہ مرید ءِ سُھتگیں ارواہ ءِ برانز اِنت کہ کینگ ءُ کَستانی بیر گْورتگیں زمین ءَ ساہ مان کنت ءُ ابدمانین اِیت۔
ما لوْزاں کجام معنیٰ آں زوریں؟ ہر کسے وتی تَب اِنت۔ چاکر ءِ پھمیانی جتگیں کاٹار ھانی ءِ جتائی ءِ اندوہ اَنت کہ ڈرانڈیھی ءِ سھتانی نیم شپے پاساں شہ مرید ءِ کش ءُ پھناتاں چو تیرکوہ ءَ سُنبان ءَ گوز اَنت۔ بلے ما اگاں لبزانی بزانت ءَ گوں راجدپتر ءَ ھمگرنچ بہ کنیں گڑا رِند ءُ لاشار ءِ سی سالئیں اَڑاں شہ مرید ھوں تورینتگ۔ معنا ءِ شاھگانی شاعری ءِ براہ اِنت۔ سید ھاشمی ءَ ھانی ءِ سرا شعر گْوشتگ۔ بلے سید ءِ ھانل چو شہ ءِ ھانل ءَ سِہرائیں کردارے نہ اِنت۔
شہ مرید ءِ ہجرت یا ڈرانمُلکی ءِ سوب ھانی ءِ جتائی اِنت یا رِند ءُ لاشار ءِ سی سالئیں اڑ ءُ وت براتی جنگ ءُ چوپ۔۔۔۔ تاریخ زانت اے راز ءِ درگیجگ ءَ نابلد اَنت۔ بس راجدپتر یکیں گپ ءِ شاھدی ءَ دَنت کہ رِند ءُ لاشار ءِ اڑ سی سال ءَ برجم مانیت ءُ شہ مرید سی ءُ دو سال ءَ درانمُلک بیت۔ وَتن واتری ءِ وھد ءَ شہ مرید ءَ اے جاور الّم دیم ءَ کاینت کہ ایشاں رِندانی کوی ئیں سردار میر چاکر رِند وتی شعر ءِ تھا گُشیت کہ √
سی سَد تنگویں ورناھاںبور اِش بے لگام ءَ تاتک اَنتتازی کُرّگ اِش بے زین ءَآواں پہ نشان یکّے نیستتیگاں چَرتگ اَنت ھِندیگاںزھمانی زِھاں زِبریناں
اے جاور ھالاں یک شاعرے ءِ لاشعور ءِ تھا جاہ زورگ ءُ شہ مرید ءِ اے جاوراں ھانل ءِ اندوھاں گوں ھم شبین کنگ اَنچُنائیں ھیالے بوت نہ کنت۔ چیاکہ وتی وھد ءُ نوبت ءِ بدیں جاور ءُ چاگردی ھالتاں اینکہ شاعر مار اِت کنت دِگر اِش نہ کنت۔
شُمئے سکینانی منّت ءَ / بالاچ بالو
No comments:
Post a Comment